Saturday, December 12

ഒരു ആന കാര്യം



വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണു..... കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം.... ത്രിശൂർ പൂരത്തിന്റെ തിരക്കിൽ ഒന്ന് അലിയാൻ കഴിഞ്ഞത്‌. ഇലഞ്ഞി തറ മേളത്തിന്റെ മേള കൊഴുപ്പിനു അവസ്സാനം.. തേക്കിൻ കാടിൽ നിന്നു നടുവിലാലിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങി കൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ അരികിലേക്ക്‌ ഒരു ആന ഇന്റിഗേറ്ററു ഇട്ടു വന്നു നിന്നു. അടുത്തുള്ള ചെറിയ ചാലും, വഴിയിലെ പൊരികച്ചവടക്കാരനെയും, ചാടി കടന്നു ഓടാൻ ചുവടു വെക്കുന്നതിന്റെ ഇടക്ക്‌ പിന്നിൽ നിന്നു ഒരു വിളിയുയർന്നു 'സുനിലേ....' ശബ്ദം അത്ര പരിചയം തോന്നിയില്ലെങ്കിലും ഓടാൻ തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപു പേരു വിളിച്ച ഭാഗത്തേക്കു ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
.
ആനയുടെ കൊമ്പും പിടിച്ചൊരാൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു നിൽക്കുന്നു. ഓർമ്മയിൽ പരതി മുഖം തിരിച്ചറിഞ്ഞു ' ഗോപി. ' പണ്ട്‌ നാലാ ക്ലാസ്സു വരെ ഒരുമിച്ചു പഠിച്ച ഒരു സഹപാഠി. ഊർമ്മിള ടീച്ചറെയും, പണിക്കരു മാഷെയും ഒരുപോലെ ഭയന്നു മുട്ടു കൂട്ടിയിടിച്ചുരുന്നവൻ, ഓല പമ്പരം കൊണ്ട്‌ കാറ്റിനെതിരെ ഒരുമിച്ചു ഓടിയവൻ... പക്ഷെ അധികകാലം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലാ ആ കൂട്ട്‌. അദ്ധ്യാപകരുടെ പഠിപ്പിന്റെ തീക്ഷ്ണതയിൽ പഠിക്കാനുള്ള അവന്റെ മനസ്സ്‌ കരിഞ്ഞുപോയി, അവൻ പഠിപ്പു നിർത്തി. തല്ല് കൊള്ളാനും ഗ്രിഹപാഠം എഴുതാനും യോഗമുള്ളതുകൊണ്ട്‌ ഞാൻ പിന്നെയും മുന്നോട്ട്‌ പോയി.
.
അന്നൊക്കെ സ്ക്കുളിലേക്കു പോവുമ്പോഴും വരുമ്പോഴും വിടിന്റെ അരികിലുള്ള പാടത്ത്‌ കുറെ ആടുകളുമായി ഗോപിയെ കാണുമായിരുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ തികഞ്ഞ ഒരു അസൂയയോടെ ഞാൻ അവനെ നോക്കി നിൽക്കുമായിരുന്നു. സർവ്വതന്ത്ര സ്വന്ത്രനായ്‌ അവൻ അങ്ങിനെ പാടത്ത്‌ തുമ്പികൾക്കൊപ്പം പറന്നു നടക്കുന്നുണ്ടാവും. എപ്പോഴെങ്കിലും ഞങ്ങൾ പരസപരം കണ്ടുമുട്ടുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ അവൻ ഊർമ്മിള ടീച്ചറെയും പണിക്കരു മാഷെയും പറ്റി ചോദിക്കും. അവരുടെ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതിനെ പറ്റിയും, പെരുക്ക പട്ടിക എഴുത്തിനെ പറ്റിയും, സ്ഥിരമായ്‌ വാങ്ങിവെക്കാറുള്ള പുളിവാർലൽ അടിയെപറ്റിയും ചോദിക്കും. എല്ലാം പറഞ്ഞ്‌ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക്‌ നോക്കുപ്പോൾ അടുത്തുനിൽക്കുന്ന ആടിനെ ഒന്നിനെ സ്നേഹം പൂർവ്വം തലോടി വളരെ ദയനീയമായ്‌ അവൻ എന്നെ നോക്കും എന്നിട്ടും മനസ്സിൽ പറയും " ആടിനെക്കാൾ കഷ്ടാ ഇവ്ന്റെ കാര്യം പാവം"
.
അങ്ങിനെ സ്ക്കുളിന്റെ വേദനയുമായ്‌ ഞാനും. പാടത്തു ആടുനോക്കുന്നതിന്റെ സുഖവുമായ്‌ അവനും ഇടക്കിടക്കു കാണാറുണ്ടായിരുന്നു...... വേദനകൾ പങ്കു വെയ്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു
.
അങ്ങിനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം വെള്ളം കുടിക്കാനെന്ന ഭാവത്തിൽ വീടിന്റെ കിണറ്റുകരയിൽ വന്ന് അവൻ എന്നോട്‌ ഒരു രഹസ്യം പറഞ്ഞു. ആളില്ലാത്ത മന പറമ്പിൽ ഒരു ആനയെ കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്‌ അടുത്തെങ്ങും ആരുമില്ലാ... അവന്റെ വർത്തമാനത്തിന്റെ രീതിയും മുഖത്തെ ഭാവവും കണ്ട്‌ ഇയുള്ളവൻ അറിയാതെ ചോദിച്ചു. 'എന്താ നീ അതിനെ അഴിച്ചു കൊണ്ടുപോവാൻ പോവുകയാണോ..?' 'അല്ലടാ നിനക്കു വേണമെങ്കിൽ വാ നമുക്ക്‌ പോയി കാണാം, ചിലപ്പോൾ ആനവാലും കിട്ടും.'
.
അവന്റെ തുടരെ തുടരെ യുള്ള വിവരണവും, നിർബന്ദ്ധവും, അടുത്തെങ്ങും ആരുമില്ലതെ ഒരു ആനയെ കാണുന്നതിന്റെ രസവും. മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്നു പോയാല്ലോന്ന് എനിക്കും തോന്നി. പക്ഷെ എങ്ങിനേ പോവും വീട്ടിൽ എങ്ങാനും അറിഞ്ഞാൽ ആനയെ തല്ലുപോലെ തല്ലും. വഴി അവനോടു തന്നെ ചോദിച്ചു. കൂട്ടം തെറ്റിയ ആടിനെ തൊളിക്കാൻ പോവുന്നതിന്റെ ഇടക്കു അവൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു 'ആ നോക്കാം ഞാനിതാ വരുന്നു.'
.
കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ വന്നു.. കിണറ്റിൻ കരയിലെ ഇരുമ്പു തൊട്ടി തട്ടി മുട്ടി ശമ്പ്ദം മുണ്ടാക്കി എന്നെ അടുക്കള ഭാഗത്തേക്കു വിളിച്ചു. ഞാൻ അപ്പോൾ വീട്ടിൽ വിരുന്നു വന്ന അമ്മാവന്റെയും അമ്മായിടെയും അടുത്തു ചുറ്റിപറ്റി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പോകുന്ന പോക്കിൽ അവർക്കു കഴിക്കാൻ വെച്ചിരുന്ന കുറച്ചു മിച്ചറും ബിസ്ക്കറ്റു എടുത്ത്‌ പോക്കറ്റിലിട്ടു. കിണറ്റിൻ കരയിൽ ചെന്നു കുറച്ചു ഗോപിക്കും കൊടുത്തു.. അതു ചവച്ചരക്കുന്നതിന്റെ ഇടയിൽ അവൻ എന്നോടു ചോദിച്ചു 'ആരാ വിരുന്നുകാരു...... എന്തിനാ വന്നത്‌.. ?'
.
'അമ്മാവനും, അമ്മായിയുമാണു. അവരുടെ അമ്മായിയുടെ അമ്മയുടെ നാത്തുന്റെ മകളുടെ ഇളേമ്മയുടെ മരുമകളുടെ മകളുടെ കല്യാണമാന്നു അതിനു വിളിക്കാൻ വന്നതാ'
.
ഞാൻ അതു പറഞ്ഞു തീർന്നതും പറമ്പിന്റെ മൂലക്കുള്ള കാഞ്ഞിരമരത്തിന്റെ താഴെയുള്ള വേലിയുടെ പൊത്ത്‌ ചുണ്ടിക്കാട്ടി പറഞ്ഞു 'വാ ഇതു തന്നെ പറ്റിയ സമയം'.
.
പാടത്തു കാണാറുള്ള ചാണകവാലൻ കിളിയുടെ തലപോലെ അവനു, വാലു പോലെ ഞാനും. അങ്ങിനെ കാറ്റിൽ ഇളകിപറന്നു പാടത്തുകൂടെ മനപറമ്പിലേക്ക്‌ ഓടി.
.
അവിടെ ചെല്ലുപ്പോൾ ഒഴിഞ്ഞ പറബിൽ ഒരു തേക്കു മരത്തിനു താഴെ ഒരു വലിയ ആന ഇങ്ങിനെ ചെവിയാട്ടികൊണ്ട്‌.. ഗോപിക്ക്‌ മുൻപരിചയം ഉള്ളതുകൊണ്ടാവാം അവൻ കുറച്ചു കൂടെ അടുത്തു പോയി നിന്നു. മദം പാടുള്ള ആനയായതു കൊണ്ടാവാം ഒരു പട്ടതണ്ട്‌ എടുത്ത്‌ ഗോപിയുടെ തലയുടെ മുകളിലൂടെ ഒരു ഏറു ചോദിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞു ആന പരിചയം കാണിച്ചതാ എന്ന്. കുറച്ചു കൂടി പരിചയം കാണിക്കാൻ വലിയ ഒരു പനം പട്ട ആന തപ്പിയെടുക്കുന്നതിൻ ഇടയിൽ ഞാൻ ഗോപിയോടു പറഞ്ഞു. 'ഗോപിയേ കുറച്ചു മാറി നിൽക്കാം.... ആടുപോൽ അല്ലാ ആന'
.
എന്തോ... ഞാൻ പറഞ്ഞത്‌ അവൻ കേട്ടു. കുറച്ചു മാറി ഒരു പാറകല്ലിൻ ഇരുന്നു ഞങ്ങൾ ആനയെ നോക്കിയിരുന്നു അപ്പോൾ ഗോപിയുടെ മനസ്സിൽ എന്തോക്കയോ മിന്നിമായുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. അവൻ എന്റെ തോളിൽ കൈവച്ച്‌ പറഞ്ഞു 'ഒരു ആനക്കാരൻ ആവണം.... സ്ക്കുളിന്റെ മുൻപില്ലുടെ ആന പുറത്തിരുന്ന്...... ഇങ്ങിനെ ഗമയിൽ പോവണം.' അവൻ മനസ്സു കൊണ്ട്‌ അപ്പോഴെക്കും ഒരു ആനക്കാരൻ ആയി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. അവൻ ആനക്കാരൻ ആയ സ്ഥിതിക്ക്‌ എന്റെ മനസ്സിൽ പൊട്ടിമുളച്ചു വന്ന ഒരോ പൊട്ട സംശയങ്ങൾ ആനയെ കുറിച്ച്‌ ഞാൻ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവൻ അതിൽ എല്ലാത്തിനു മറുപടി പറയുകയു ചെയ്തു കൊണ്ടിരിന്നു.
.
ഒടുവിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു. 'അല്ല ഗോപ്യേ.... എങ്ങിനാ ഈ ആനയെ പിടിക്കുന്നത്‌..?' അവൻ കുറച്ചു നേരം നിശബ്ദ്ധനായ്‌ പിന്നെ ഇളകിയാടുന്ന ആനയുടെ ചെവിയിലേക്കും, മസ്തകത്തിലേക്കുമോക്കെ നോക്കി, പതുക്കെ പറയാൻ തുടങ്ങി.
.
'ആദ്യം ആനയുടെ പാപ്പാന്മാർ നല്ല നീളവും ബലവുമുള്ള ഒരു കയറു വാങ്ങും. പിന്നെ അതിനെ നല്ല മധുരമുള്ള ശർക്കര പാവിൽ ഇട്ട്‌ മുക്കി എടുക്കും. എന്നിട്ട്‌ കാട്ടിൽ ആന വരാറുള്ള വഴിയിൽ പോയി ഒരു അറ്റം അവിടെ ഒരു മരത്തിൽ നല്ല മുറുക്കനെ കെട്ടും. മറ്റേ അറ്റം കാടിന്റെ ഒരു അറ്റത്തു കൊണ്ടു പോയി നിലത്തു വെറുതെ ഇടും. എന്നിട്ട്‌ ഒളിച്ചിരിക്കും.
.
രാത്രി തീറ്റ തേടി വരുന്ന ആന ആ കയറു കാണും, നല്ല ശർക്കരയുടെ മണവും. സ്വാദും. ആന അതിന്റെ അറ്റം മെല്ലെ മെല്ലെ തിന്നാൻ തുടങ്ങും എന്നിട്ട്‌ മുൻപിലേക്ക്‌ മുൻപിലേക്ക്‌ വരും. ഈ തിന്നുന്ന കയറും മുഴുവൻ ആനയുടെ വയറ്റിൽ ഇങ്ങിനെ പന്തു പോലെ ഉരുണ്ടു ഉരുണ്ടു വരും കുറെ കഴിയുപ്പോൾ ആന പിണ്ടിയിടാൻ തുടങ്ങും അപ്പോൾ ഈ കയറിന്റെ മറ്റേ അറ്റം പുറത്തേക്കു വരും ഇതോന്നു അറിയാതെ ആന പിന്നെയും ശർക്കര കയറു തിന്നു കൊണ്ട്‌ മുന്നോട്ട്‌ മുന്നോട്ട്‌ പോവും. ഈ തക്കത്തിനു പാപ്പാൻ മാർ ഓടി വന്നു മറ്റേ അറ്റം വേറേ ഒരു മരത്തിന്മേൽ കെട്ടിയിടും. അങ്ങിനെ എവിടെ പോവാനും കഴിയാതെ ആന കുടുങ്ങി പോവും. പിന്നെ അതിനു പട്ടയൊക്കെ കൊടുത്ത്‌ മയക്കി നാട്ടിലേക്ക്‌ കൊണ്ടു വരും.
.
ഇതുവരെ കേൾക്കാത്ത കഥ. ഞാൻ അവന്റെ മുഖത്തു തന്നെ കണ്ണടുക്കാതെ നോക്കിയിരുന്നു. ''സത്യം'' ഞാൻ വിശ്വാസം വരാതെ ചോദിച്ചു.
.
''പിന്നെ ചിലപ്പോഴോക്കെ ഒരു കോർബിൽ ഒന്നു രണ്ടു ആനയോക്കെ പെടും. ''
.
അതുകൂടി കേട്ടപ്പോൾ ആനയെ കാൾ ഉയരത്തിലാണു അറിവിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഗോപി എന്ന് എനിക്കു തോന്നി.. മനസ്സിൽ കിട്ടാവുന്ന ദൈവങ്ങളുടെ പേരെടുത്തു ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു ഇത്ര അറിവുള്ള ഗോപിയെ ഒരു പാപ്പാനാകണേന്ന്.
.
ആ ഗോപിയാണു മുൻപിൽ. ഈശ്വരാ അങ്ങു എത്ര മഹാനാണു.. ഗോപി നീയാണു മിടുക്കൻ നീ നിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിൽ എത്തി. വരവുർ സ്ക്കുളിന്റെ മുൻപിലുടെ ആന പുറത്തു കയറി ഗമയോടെ എത്ര പ്രാവശ്യം നീ കടന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവും നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നീ പൂർത്തികരിച്ചിരിക്കുന്നു.
.
ഞാൻ ഞാൻ എത്രയോ വിഡ്ഡി. ഇപ്പോഴും പെരുക്കപട്ടികയും ചോദ്യോത്തരങ്ങളുമായ്‌ ഇങ്ങിനെ അലയുന്നു. ഒരു ലക്ഷ്യമില്ലാത്തതിന്റെ കുറവ്‌ ഞാൻ ഇപ്പോൾ ശരിക്കും തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട്‌. സുഹ്രുത്തേ നിനക്കു മംഗളം.

Thursday, November 26

വെള്ളി മൂങ്ങ


വെള്ളി മൂങ്ങ... ഇരുതല മൂരി... കുറെ കാലമായി പേപ്പറുകളിലും ടിവിയിലും മറ്റും സ്ഥിരമായ്‌ കേൾക്കുന്നു. ഒരു കോടി രുപയുടെ വിലയുള്ള വെള്ളിമൂങ്ങ, 40 ലക്ഷം രുപ വിലയുള്ള ഇരുതല മൂരി


എന്താണു ഈ പുതിയ കണ്ടെത്തൽ... എന്തിനാണു ഇവ ഉപയോഗിക്കുന്നത്‌..


കോടികണക്കിനു രുപ വില പറയാൻ മാത്രം ഇവയുടെ പ്രത്യേകത എന്താണു..


ആർക്കെങ്കിലും..അറിയാമോ.... ഒന്നു പറഞ്ഞുതരാമോ.


"എന്നിൽ ഒരു ഔഷധഗുണവുമില്ലാ... എന്നെ കൊല്ലരുത്‌... ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കു..." എന്നു പറഞ്ഞു പണ്ട്‌ കരികുരങ്ങിന്റെ പടം വെച്ച്‌ ചില പോസ്റ്ററുകൾ കണ്ടിരുന്നു.. ആളുകളുടെ കരികുരങ്ങുരസായന സേവ കൂടിയപ്പോൾ...


ഇത്‌ ആ വകുപ്പിൽ എതേക്കിലും മാണോ...


വിദേശങ്ങളിലോക്കെ... കിടന്നു കഷ്ടപ്പെടുന്ന പ്രാവാസികളെ നമ്മുടെ നാടു അക്ഷയ ഖ്നിയാണു എന്ന് ഇനിയെങ്കിലും തിരിച്ചറിയു....പത്ത്‌ ഇരുപതു കൊല്ലം ഈ മരുഭുമിയിൽ കിടന്നു കഷ്ട്പ്പെടുന്ന സമയം കൊണ്ട്‌ ഒരു മുങ്ങയെ പിടിക്കാൻ നോക്കു....

കോടിപതിയാവു....

Saturday, August 1

ഓർമ്മകൾ മുന്നാക്ലാസ്സ്‌ വരെ


തറവാട്ടു മനക്കലെ വളവു തിരിഞ്ഞ്‌ സുക്കൂളിലേക്കുള്ള പ്രധാന വഴിയിലേക്ക്‌ എന്തുമ്പോൾ എന്റെ തൊട്ടു പിന്നിലുണ്ടാവാറുള്ള പെൺ കുട്ടിയുടെ പേരു അശ്വതി എന്നാണെന്ന്. മുന്നാക്ലാസ്സിലേക്ക്‌ സുക്കൂൾ തുറന്നതിന്റെ മുന്നാദിവസം തന്നെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.. ത്രിശ്ശുരിൽ എക്സിബിഷൻ ഹാളിൽ ചിലപ്പോഴക്കെ കാണാറുള്ള ബൊമ്മ കുട്ടികളുടെ ഛായയുണ്ടായിരുന്നു അവൾക്ക്‌..അവളുടെ കണ്ണുകളുടെ സ്ഥാനത്ത്‌ ഓണ തുമ്പികളാണു ചിറക്ക്‌ അനക്കിയിരുന്നത്‌ എന്നുവരെ എനിക്ക്‌ തോന്നിയിരുന്നു.. അതുകൊണ്ടു തന്നെ അവളെ കാണുന്നത്‌ എനിക്ക്‌ കൗതുകകരമായ കാഴ്ചയായിരുന്നു.

സ്ക്കൂളിലേക്ക്‌ പോകുമ്പോഴും.. വരുമ്പോഴും.. ഇന്റർ വെല്ലിനും... ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിനും... ക്ലാസ്സിലും .. എല്ലായ്പ്പോഴും എന്റെ ഭ്രമണം അവൾക്കു ചുറ്റിലുമായിരുന്നു.. അവളുടെ ഒരു നോട്ടം.. ഒരു ചിരി.. അതിനായി ഞാൻ എന്തു സർക്കസ്സും ചെയ്യുമായിരുന്നു.. അവൾക്കു വേണ്ടി പൂക്കളും, നെയിസ്ലിപ്പുകളും, ചോക്ലേറ്റുകളും സംഘടിപ്പിക്കുക.. തുടങ്ങി അവളുടെ പ്രീതിക്കായ്‌ എന്തും ചെയ്തിരുന്നു.

എന്നെക്കാൾ ഒരു ക്ലാസ്സ്‌ മാത്രം മുതിർന്ന ചേട്ടന്റെ പാഠപുസ്തകങ്ങൾ കൂടി സ്ഥിരമായ്‌ വായിച്ചു നോക്കുന്നത്‌ എന്റെ ശീലമായതുകൊണ്ട്‌ മുന്നാക്ലാസ്സിലെ പാഠ്യപുസ്തകങ്ങളൊക്കെ എന്നിക്ക്‌ പരിചയമുള്ളതായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്‌ ഞാൻ നന്നായി പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു .. ക്ലാസ്സ്‌ ലീഡറുമായിരുന്നു.. കൂടാതെ സ്റ്റാഫ്‌ റുമിന്റെ അടുത്ത ക്ലാസ്സ്‌ ഞങ്ങളുടെ ആയതുകൊണ്ട്‌ പ്യൂൺ ശങ്കരേട്ടൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ബെല്ല് അടിക്കാനുള്ള ചുമതലയും ചിലപ്പോഴോക്കെ എനിക്കായിരുന്നു.

അങ്ങിനെ ചെറിയൊരു കുഞ്ഞിരാജാവായി ആരും ചോദിക്കാനും പറയാനും ഇല്ല എന്ന അഹങ്കാരത്തോടെ അശ്വതിയുടെ പിന്നാലെയുള്ള ഈ ചുറ്റികളി ഇങ്ങനെ തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയം.

പെട്ടെന്നാണു അതു സംഭവിച്ചത്‌ ഒരു ഉച്ചകഴിഞ്ഞ ഇന്റർവെലിന്റെ സമയം ഞാൻ പതിവു പോലെ ആശ്വതിക്കു ചുറ്റു വട്ടമിട്ട്‌ പറന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് എന്റെ ക്ലാസ്സിൽ തന്നെയുള്ള മറ്റൊരു പെൺകുട്ടി മുന്നാക്ലാസ്സിൽ ഒരു വട്ടം തോറ്റ സൗദാമിനിയമ്പാൾ എന്റെ ഈ കള്ള കളി കണ്ടു പിടിച്ചു. അവളുടെ കർണ്ണ കഠോരമായ ശബ്ദത്തിൽ എല്ലാ കുട്ടികളും കേൾക്കുമാറുച്ചത്തിൽ അവൾ വിളിച്ചു കൂവി

" ഈ ചെക്കൻ എപ്പോഴും അശ്വതിയുടെ പിന്നാലെയാ.. .... അശ്വതിയുടെ വാലാ ഈ ചെക്കനെന്ന് തോന്നുന്നു...നാണമില്ലാത്ത കുട്ടി....അശ്വതിയുടെ വാൽ ....വാൽ മാക്രി "

എന്റമ്മോ.. അതുകേട്ടതും എല്ലാവരുടെയും മുൻപിൽ വെച്ച്‌ തുണിയുരിഞ്ഞ പോലെയായി... മുന്നാക്ലാസ്സുകാരന്റെ ആത്മാഭിമാനം സടകുടഞ്ഞ്‌ ഏഴുന്നേറ്റു... പ്രതികാരാഗ്നിയിൽ ഞാൻ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി.. ഇനി എന്തു ചെയ്യും... മറ്റു കുട്ടികളൊക്കെ ഉറക്കെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു പലരും ഏറ്റുപറയാനും തുടങ്ങി 'അശ്വതിയുടെ വാൽ വാൽ മാക്രി'. പരസ്യമായ ആദ്യത്തെ നാണംക്കെടൽ.. ഇതിനു പകരമായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്തേ മതിയാവു ഞാൻ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചും അപ്പോൾ അതാ സ്ക്കൂളിന്റെ വരാന്തയിലെ തുണിനു അരികിൽ ബെലടിക്കുന്ന ഇരുബു ചുറ്റിക ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ലാ അതെടുത്ത്‌ സൗദാമിനിയമ്പാളുടെ കാലിന്റെ ഞെരിയാണി നോക്കി ഒരൊറ്റ കൊട്ട്‌ " ണേ" മുൻപേ തന്നെ കരപ്പൻ പിടിച്ച്‌ പൊട്ടിയിരുന്ന അവിടെ എന്റെ കൊട്ടുകൂടിയായപ്പോൾ ചെറുതായ്‌ ചോര പോടിയാനു തുടങ്ങി.. സൗദാമിനിയാകട്ടെ.. സ്ക്കുൾ പറമ്പിൽ മേഞ്ഞു നടക്കാറുള്ള അമ്മാളു അമ്മേടെ എരുമയെപോലെ അമറാനു തുടങ്ങി...അവിടെവിടെയായ്‌ കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുട്ടികൾ സൗദാമിനിയുടെ അടുത്തേക്ക്‌ 'എന്താ', 'എന്താ' എന്ന് ചോദിച്ച്‌ ഓടിക്കൂടാനും തുടങ്ങി..

ഇനിയെന്തു ചെയ്യും.. ഈ ബഹളം കേട്ട്‌ ടീച്ചർ മാർ ആരെങ്കിലും ഇപ്പോൾ സ്റ്റാഫ്‌ റുമിൽനിന്നു പുറത്തേക്കു വരും.. വന്നാൽ അടി ഉറപ്പ്‌. ഞാൻ ആകെ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി.. എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും.. കുട്ടികളാണങ്കിൽ ഓടിക്കൂടി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.. ആകെ ശബ്ദമയം.. പെട്ടെന്ന് മുകളിലേക്ക്‌ നോക്കിയ എന്റെ മുൻപിൽ അതാ ബെല്ല് തൂങ്ങി കിടക്കുന്നു ഒന്നും ആലോച്ചിച്ചില്ലാ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ഇരുബു ചുറ്റികയെടുത്തു തുരു തുരാന്ന് ആഞ്ഞടിച്ചു ഒരു കൂട്ടമണി. സൗദാമിനിയമ്പാളുടെ അടുത്തേക്ക്‌ വന്ന കൂട്ടികളൊക്കെ തിരിച്ച്‌ ഓടി സ്ക്കുൾ വിട്ടെന്നു കരുതി അവരവരുടെ ക്ലാസ്സിൽ നിന്നു സ്ലേറ്റും പുസ്തകവുമോക്കെയെടുത്തു സ്ക്കുളിനു പുറത്തേക്കു ഓടി.. കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന സൗദാമിനിയും വിശ്വാസം വരാതെ ഇത്‌ എന്ത്‌ മറിമായം എന്നു കരുതി പുസ്തകങ്ങളൊക്കെ എടുത്ത്‌ അവളും ഓടി.. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ സ്റ്റാഫു റുമിൽ നീന്നു ബാഗുമോക്കെയെടുത്ത്‌ ടീച്ചറുമാരു ഓടുന്നു.. സ്കുളിനു അടുത്തുള്ള ബസ്സ്സ്റ്റോപ്പിലേക്ക്‌..

ആ ഹ ഹാ.... മൊത്തം ശാന്തം... പ്യുൺ ശങ്കരേട്ടനും.. ഉപ്പ്മാവുണ്ടാകുന്ന ശാന്തേച്ചിയും പിന്നെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ കട്ടുറുമ്പായി ഈ ഞാനും മാത്രം.. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അശ്വതി ഇപ്പോൾ എവിടെ എത്തിയിട്ടുണ്ടാവുമെന്നോർത്ത്‌ ഞാനും ഓടി

പിറ്റേന്ന് എല്ലാം ശാന്തമായി എന്നു കരുതിയിരികുന്ന ഞാൻ സ്റ്റാഫ്‌ റുമിൽ നിന്ന് ആ സംസാരം കേട്ടു

"അല്ലാ സുമതി ടീച്ചറെ ഇന്നലെ നമ്മളെ എന്തിനാ നേരത്തേ വിട്ടത്‌.."

"ആ" രമണി ടീച്ചറു കൈമലർത്തി

"ആ" ഇന്നലെ ഏറ്റവും ആദ്യം ഓടി ബസ്സിന്റെ വാതിലിൽ തൂങ്ങികിടന്നു പോയ ഹെഡ്‌ മാസ്റ്റർ കൈലാസമാഷും കൈമലർത്തി..

വിചാരിച്ച പോലെ തന്നെ സംഭവിച്ചു അന്വോഷണം തുടങ്ങി..കൈലാസ്സൻ മാഷ്‌ എന്റെ ക്ലാസ്സിലുമെത്തി

"ആരാ ഇന്നലെ കൂട്ടമണിയടിച്ചത്‌..ഞാൻ കണ്ടു പിടിക്കണോ... അതോ അവനവൻ തന്നെ പറയണോ... ആരാ ചെയ്തത്‌ എന്നു വെച്ചാൽ എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കാം..." മാഷ്ടെ കയ്യിലെ ചൂരൽ കിടന്ന് വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു

ഏഴുന്നേറ്റു നിൽക്കണമെന്നു മനസ്സിൽ ആഗ്രഹമുണ്ട്‌ പക്ഷെ കാലു സമ്മതിക്കുന്നില്ലാ വിറച്ചിട്ട്‌.. ഞാൻ അവിടെ തന്നെയിരുന്നു... പിന്നെ പതുക്കെ ഒളിഞ്ഞ്‌ സൗദാമിനിയമ്പാളുടെ മുഖത്തേക്ക്‌ നോക്കി അവളെങ്ങാനും പറയുന്നുണ്ടോന്ന്.. അവളാകട്ടെ ഞാൻ ഈ നാട്ടുകാരിയേ അല്ലാ എന്ന ഭാവത്തിൽ.. അവളുടെ കാലിന്റെ ഞെരിയാണിയിലേക്ക്‌ നോക്കി ഇനി അതെങ്ങാനും വിളിച്ചു പറയൂമോ... ഇല്ലാ അവിടെയും ഒരു കുഴപ്പമില്ലാ.. ആവും രക്ഷപ്പെട്ടു.. സമാധാനത്തോടെ ഒന്നു നെടുവീർപ്പിടാൻ തുടങ്ങി.. പെട്ടെന്ന് പെൺകുട്ടികളുടെയിടയിൽ നിന്നു ആരോ എഴുന്നേറ്റ്‌ നിന്നു

" ഇന്നലെ ബെല്ലടിച്ചത്‌ സുനിലാ... മാഷേ "പൂർണ്ണ നിശബ്ദ്ധതയെ ഭഞ്ജിച്ചു കൊണ്ട്‌ ആ ശബ്ദം ക്ലാസ്സിൽ മുഴങ്ങി

മാഷ്‌ എന്നെ ഒരു മൂലയിലേക്ക്‌ മാറ്റി നിർത്തി കൈ നീട്ടാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. മാഷുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചൂരൽ ഒരു പാടു തവണ ഉയർന്നു താണു.. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായ്‌ കിട്ടിയ ചൂരൽ കഷായം..

എനിക്ക്‌ ഒട്ടും വേദനിച്ചില്ലാ.. കാരണം എന്നെ ഒറ്റി കൊടുത്ത ആ ശബ്ദം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു അതു വേറെ ആരുമല്ലായിരുന്നു അശ്വതിയായിരുന്നു..

ക്ലാസ്സിൽ നിശബ്ദനായ്‌ തല കൂമ്പിട്ടിരുന്ന എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നു വിണ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിലുണ്ടായിരുന്ന ചെമ്പകപൂവിനെ നനക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത്‌ ഞാൻ അശ്വതിക്ക്‌ കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി കൊണ്ടു വന്നതായിരുന്നു.

അന്ന് ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞ്‌ എല്ലാവരും പോകുമ്പോൾ എനിക്കു തീരെ ഉത്സാഹം തോന്നിയില്ലാ..വേഗം പോവാനോ ആരുടെയെങ്കിലും ഒപ്പം എന്താനോ..

എല്ലാവരും പോയതിനു ശേഷം മാത്രമാണു ഞാൻ ക്ലാസ്സിൽ നിന്നു ഇറങ്ങിയത്‌..മനസ്സിൽ പേരറിയാത്ത പല വികാരങ്ങളും മാറിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു... സ്ക്കുളിന്റെ ഗെയ്റ്റ്‌ കഴിഞ്ഞ്‌ പുറത്തേക്കു നടക്കവേ വഴിയിലെ ഇലഞ്ഞിമരത്തിനു താഴെ എന്റെ വേദനയിൽ പങ്കുചേർന്ന് .. നിസ്സഹായമായ്‌ എന്നെ നോക്കികൊണ്ട്‌ ഒരാൾ നിന്നിരുന്നു.. സൗദാമിനിയമ്പാൾ

Wednesday, June 24

തിരകൾ ഉയരുകയാണു


കുറെ വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണു ഞാൻ അവന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത്‌. ഒരു ഉച്ച നേരത്ത്‌ എന്റെ മൊബൈൽ ശബ്ദിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ലാ അവനായിരിക്കുമെന്ന്.. പേരു പറഞ്ഞു പരിചയപെടുത്തിയപ്പോൾ മാത്രമാണു ഞാൻ അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്‌.. നിന്റെ ശബ്ദം ആകെ മാറിപോയല്ലോ എന്ന ചോദ്യത്തിനു അവൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു സുഹ്രുത്തേ നീണ്ട പതിനഞ്ച്‌ വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാവാതിരിക്കുമോ.... നീണ്ട പതിനഞ്ചു വർഷങ്ങൾ.. . ഒരിക്കലും മറക്കാതെ മനസ്സിലുണ്ടാവേണ്ടിയിരുന്ന പ്രിയ പ്പെട്ടവരിൽ ഒരുവൻ.. പേരു പറഞ്ഞിട്ടു സമയങ്ങൾ എടുത്തു ചികഞ്ഞെടുക്കാൻ.. "ഞാനും ഇവിടെയോക്കെ തന്നെയുണ്ട്‌ നാട്ടിൽ വെച്ച്‌ അരവിന്ദനാണു നിന്റെ നമ്പർ തന്നത്‌.. അടുത്തമാസം എന്റെ വിവാഹമാണു നിന്നെ ക്ഷണിക്കാനും കൂടിയാണു ഈ വിളി.. "

"അപ്പോൾ നിന്റെ വിവാഹം ഇതു വരെ " വാക്കുകൾ മുഴുവനക്കാനായില്ലാ....

" ജിവിച്ചു തുടങ്ങാൻ തുടങ്ങുന്നത്‌ ഇപ്പോൾ മുതലാണു...." ഒറ്റവാക്കിൽ തികച്ചു നിസ്സംഗനായി അവൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

ഞങ്ങളിൽ എല്ലാവരെക്കാൾ കുടുതൽ മെച്ചപെട്ട നിലയിലായിരിക്കും അവൻ എന്നു കരുതിയിരുന്നു.. പെട്ടെന്നു മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ വിശ്വസിക്കാനായില്ലാ...

പണ്ട്‌ ചെറുപ്പത്തിൽ സ്ക്കൂൾ പൂട്ടുപ്പോഴോക്കെ ഞാൻ ത്രിശ്ശുരിൽ അമ്മയുടെ വിട്ടിൽ വെക്കേഷനു വന്നു നിൽക്കുമായിരുന്നു. അപ്പോഴാണു അവനെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്‌..പീന്നിട്‌ പ്രിഡിഗ്രിക്കു ത്രിശ്ശുരിൽ പഠിച്ചപ്പോഴും ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ഡിഗ്രിക്കു വ്യാസ കോളേജിലേക്കു പഠനം പറിച്ചു നടുകയും വരവൂരിലേക്കു താമസം മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നതു വരെ ഒന്നിച്ചു തന്നെയായിരുന്നു. അവനെ കേന്ദ്രികരിച്ചു ഒരു കൂട്ടം സുഹ്രുത്തുക്കളുണ്ടായിരുന്നു എല്ലാവരെയും പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതു പലരെയും കണ്ടുമുട്ടുന്നതു അവനിലൂടെയായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും പ്രിയപ്പെട്ടവൻ...ഒത്തിരി ഇഷ്ടെപ്പെട്ടുപോയ ഒരു നല്ല സുഹ്രുത്ത്‌.. പക്ഷെ കാലങ്ങൾക്കു ശേഷം ഓർമ്മയിൽ നിന്നു ചികഞ്ഞെടുക്കേണ്ടി വന്നു.

അവനിലുടെ പഴയ എല്ലാ സുഹ്രുത്തുക്കളുടെയും വിവരങ്ങൾ അറിഞ്ഞു... എല്ലാവരും എവിടൊക്കെയുണ്ടെന്നു... അവരുടെ വിശേഷങ്ങളും... വിവാഹങ്ങളും... ഒത്തു ചേരലുകളും എല്ലാം.

കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഒരാളെ പോലും വിടാതെ ഒന്നും അടർന്നു പോവാതെ അവൻ കാത്തു സുക്ഷിച്ച സുഹ്രുത്ത്‌ ബദ്ധത്തിന്റെ പുസ്തകം അവൻ എനിക്കു വേണ്ടി തുറന്നു...... എല്ലാവരുമുണ്ടായിരുന്നു അതിൽ.. ചോദിച്ചവരുടെയോക്കെ വിശദമായ വിവരണങ്ങൾ അവനിലുണ്ടായിരുന്നു.... അതിൽ അടർന്നു പോവാതെ അവൻ എന്നെയും സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു..... കണ്ടുമുട്ടുന്നവരോടോക്കെ അവൻ അവനു പരിചയമുള്ളവരെയും വിട്ടു പോയവരെയും കുറിച്ച്‌ അന്വോഷിച്ച്‌ വെച്ചിരുന്നു.... ഒരാളെ പോലും നഷ്ടപെടാതിരിക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.

ഒത്തിരി സംസാരിച്ചു... കൂടെയുണ്ടാവുകയും പരിച്ചയപെടുകയും ചെയ്തവരെ കുറിച്ചും അറിയുന്നവരെ കുറിച്ചോക്കെ ഒരൊന്നായി ചോദിച്ചു സംസാരം മണിക്കുറുകളോള്ളം നീണ്ടു.

നീണ്ട സംഭാഷണങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ഇനിയും കാണാമെന്നു പറഞ്ഞു... അവന്റെ വിവാഹ ജീവിതത്തിനു ആശംസകൾ നേർന്നു.... ഫോൺ ഡിസ്കൺകടു ചെയുന്നതിനു മുൻപു... അർത്ഥഗർഭമായ മൗനം ഞങ്ങൾകിടയിൽ തളം കെട്ടി നിന്നു... എന്തോ ഒന്നു ഞാൻ മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു. ഫോൺ വെച്ചു, ശരീരം വിയർക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു

മനസ്സിലേക്കു ഇരച്ചെത്തിയ കുറ്റബോധത്തിന്റെ കടൽ ...ഓർക്കുത്തോറും നെഞ്ചിലേക്കു പടർന്നെത്തുന്ന വേദനയുടെ മുള്ളുകൾ.. മനസ്സു വിളിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു തെറ്റ്‌ ചെയ്തെന്ന്...

ഒന്നു ചോദിക്കാമായിരുന്നു അവളെ കുറിച്ച്‌... ഒരു വാക്ക്‌ എവിടെയാണെങ്കിലും സുഖമായിരിക്കുന്നോ എന്ന് അറിയാൻ മാത്രം. അതു പോലും.. അകലെയാക്കിയോ കാലം.. അവനും പ്രതീക്ഷിച്ചു കാണും. അവനും അഗ്രഹിച്ചു കാണും.. ഒരിക്കലെങ്കിലും അവളെ കുറിച്ചു ചോദിക്കുമെന്നു.. എല്ലാം മറന്നു അവൻ എന്നെ സ്നേഹപൂർവ്വം ഓർത്തു ... മറക്കാതെ വെറുക്കാതെ.. അവന്റെ മനസ്സിൽ എനിക്കു എപ്പോഴും ഒരു ഇടം അവൻ കരുതി വെച്ചിരുന്നു. എന്നിട്ടു ഞാൻ ഒരിക്കൽ പോലും ചോദിച്ചില്ലാ അവളെ കുറിച്ച്‌.. അത്രമാത്രം അവളെ മറക്കാൻ ...എനിക്കു കഴിയുമോ..നീണ്ട സംസാരത്തിനിടയിൽ എപ്പോഴേങ്കിലും അവൾ കടന്നു വരുമെന്നു അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചു കാണും .......മനപൂർവ്വമായിരുന്നു. എന്റെ മറവി...

അവൾ എവിടെയെങ്കിലും സുഖമായിരിക്കുന്നുണ്ടാവും... ഭർത്താവിനോടു കുട്ടികളൊടുമൊത്ത്‌...ഒരു പക്ഷെ അവൾ അവനിലൂടെ എന്നെ പറ്റി തിരക്കിയിട്ടുണ്ടാവും.. എന്റെ വിവരങ്ങൾ എല്ലാം അറിയുന്നുണ്ടായിരിക്കും...

എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ അവൻ എന്നോടു സംസാരിച്ചു എന്നറിയുമ്പോൾ അവൾ അവനോടു ചോദിക്കുമായിരിക്കും..അവളെപറ്റി ചോദിച്ചിരുന്നോ എന്ന്.. എന്തായിരിക്കു അവൻ പറയുക... ഞാൻ അവളെ ഓർക്കുന്നില്ലാ എന്നോ.... മറന്നു പോയോ എന്നോ... മണിക്കുറുകളോള്ളം എല്ലാവരെയും കുറിച്ച്‌ സംസാരിച്ചിട്ട്‌ ഒരിക്കൽ പോലും ഒരു വാക്കു പോലും അവളെ കുറിച്ച്‌ ചോദിച്ചില്ലാ എന്നോ....

കുറ്റബോധത്താൽ മനസ്സു നീറാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു... അവനെ വിളിച്ചാലോ...അവളെ കുറിച്ച്‌ ചോദിച്ചാലോ... ഞാൻ അവളെ എന്നും അന്വോഷിച്ചിരുന്നു എന്നു പറഞ്ഞാലോ...

മനസ്സിപ്പോൾ ഒരു കടൽ പോലെയാണു.. തുടരെ തുടരെ വിശിയടിക്കുന്ന കുറ്റബോധത്തിന്റെ തിരമാലകളുള്ള....ഒരു കടൽ...

ശാന്തമാകണമെന്ന് വെറുതെ മോഹിക്കുന്ന ഒരു കടൽ

Friday, May 29

ശാന്തിയാത്ര


നീണ്ട യാത്രക്ക്‌ ഒടുവിൽ ആയാൾ തന്റെ ഭാണ്ഡകെട്ടിൽ നിന്നു ആ യന്ത്രത്തെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. അത്‌ അപ്പോഴും മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരിന്നു. സമയ കാലങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള യന്ത്രമായിരിന്നു അത്‌. അയാൾ അതിന്റെ സുചികകളിലേക്ക്‌ ഒരു വേവലാതിയോടെ നോക്കി പക്ഷെ അതിനു സുചികകളിലായിരുന്നു. അയാൾ അതിന്റെ സുചികകൾക്കായി വീണ്ടു ഒരു യാത്രക്ക്‌ ഒരുങ്ങി. ദേശകാലങ്ങൾക്ക്‌ ഒടുവിൽ അയാൾ അതിന്റെ സുചികകൾ കണ്ടെടുത്തു. അവ ഒരുക്കുട്ടി അയാൾ ആ യന്ത്രത്തിൽ ഘടിപ്പിച്ചും അപ്പോൾ ഒരു ഞെട്ടി തെറിക്കലോടെ അയാൾ സമയകാലങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞും. നീറി പിടയുന്ന മനസ്സുമായി അയാൾ ഒരു തിരിച്ചു പോക്കിന്നു കൊതിച്ചു, വേവലാതിയോടെ തനിക്കു പിന്നിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു പോന്നവരെ കുറിച്ചു ഓർത്തു... അയാൾ മടക്ക യാത്രക്കു കൊതിച്ചു..

തനിക്കു ഉള്ളിൽ നിന്നു താൻ സ്വയം കണ്ടെത്തേണ്ടെ പലതിനെയും തേടിനടന്നു കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ച വിഡ്ഡിത്തം ഓർത്ത്‌ ആയാൾ തേങ്ങി...

ഇനി .....

നടന്നു തിർന്ന വഴികളെക്കാൾ ഏറെയാണു തിരിച്ചു പോക്കിന്റെ വഴികൾ..എത്ര വേഗത്തിൽ നടന്നാലാണു തനിക്കു കൈവിട്ടു പോയതോക്കെ തിരിച്ചെടുക്കാനാവുക... അർത്ഥമില്ലാത്തെ യാത്രകളെ കുറിച്ചോർത്ത്‌ അയാൾ വേദനിച്ചു.

പീന്നിടെപ്പോഴോ, മനസ്സിന്റെ നോവ്‌ സഹിക്കാതെയായപ്പോൾ അയാൾ മടക്കയാത്രക്കൊരുങ്ങി.

പക്ഷെ ജീവിതമെന്ന യാത്രയുടെ മുക്കാൽ ഭാഗത്തോള്ളം അയാൾ അപ്പോൾ പിന്നിട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

എവിടെയും എത്താത്ത യാത്രയിൽ അയാൾ ഘനീഭവിച്ചു കല്ലായി തീർന്നു..

രാജ്‌ പിപ്ലാ ചൊക്ടിയിലെ മന്ദിരത്തിനു മുൻപിലെ അവസ്സാന തൊപ്പി വിൽപനക്കാരനു പോയ്‌ മറഞ്ഞപ്പോൾ തെളിഞ്ഞു കണ്ട പാറകഷണങ്ങൾ അങ്ങിനെ ഘനിഭവിച്ചു കല്ലായി തീർന്നവരുടേതായിരിക്കാം...ശാന്തി തേടി പോയവരുടേതായിരിക്കാം.



Monday, March 16

കബീർ വാഡിയിലെ ആൽമരങ്ങൾ


ജിത്തു ഭായ്‌...... താങ്കൾ പോയ്കൊള്ളു. ഞാൻ വന്നു കൊള്ളാം

ബാലാ.. ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കാം.... കാലങ്ങൾക്കു ശേഷമല്ലേ ഈ വഴിയിലൂടെ...

സാരമില്ലാ ജിത്തു താങ്കൾ പോയ്കൊള്ളു..... പന്ത്രണ്ടു മണിക്കല്ലേ എന്റെ ട്രെയിൻ.... അതിനുമുൻപു ഞാൻ എത്തും.

മറുപടിക്കു കാത്തു നിൽക്കാതെ, അയാൾ ആൾ കൂട്ടത്തോടോപ്പം നർമ്മദാ നദിയിലേക്കുള്ള പടവുകൾ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി, താഴെ നദിയിൽ പുറപ്പെടാറായ ഒരു ബോട്ട്‌ കുറച്ചു യാത്രകാർക്കു കൂടിയായ്‌ കാത്തുനിന്നിരുന്നു. കരയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ബോട്ടിന്റെ കയറുകൾ അയഞ്ഞു, നദിയുടെ കൈകൾ ബോട്ടിനെ ഏറ്റെടുത്തു...... അയാൾ ഒരു അരികു ചേർന്നിരുന്നു........ ആളുകൾ കുറവാണു.

നർമ്മദാ നദിയിലെ ഓളങ്ങൾ എപ്പോഴും ശാന്തമാണെന്നു ആയാൾക്ക്‌ തോന്നി. അകലെ ഒരു പച്ച തുരുത്തായി കബീർ വാഡി തെളിഞ്ഞുകൊണ്ടിരികുന്നു.

ജിത്തു ഭായ്‌ പോയിട്ടുണ്ടാവുമോ ?

ജിതേന്ദ്ര ദവെ എന്ന ജിത്തു. ബാല കൃഷ്ണൻ എന്ന ബാല. എട്ടു വർഷം ഒരുമിച്ച്‌ ഉണ്ടായിരുന്നു ഹൃദയത്തിന്റെ വാതിലുകൾ തുറക്കാതെ തന്നെ ഉള്ളിലുള്ളത്‌ വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിവുള്ള ആത്മബന്ധം. ഒരേ കബനിയിൽ ജോലി, ഒരുമിച്ചു താമസം, ഒന്നിച്ച്‌ അഘോഷിച്ച ഉത്സവങ്ങൾ, പങ്കുവെച്ച സുഖ ദുഖങ്ങൾ, പിന്നെ ഒരു യാത്ര പോലും പറയാതെ ഒരു പലായനം, ഒടുവിൽ പത്തു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം....

ഇല്ല അയാൾ പോയിട്ടുണ്ടാവില്ലാ..... ഈ ബോട്ട്‌ കണ്ണിൽ നിന്നു മറയുന്നതു വരെ അയാൾ അവിടെ തന്നെ കാണും.

ബോട്ടിന്റെ വേഗത കുറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അകലെ കബീർ വാഡിയിലെ ആൽമരങ്ങൾക്കു മുകളിൽ നിന്നുള്ള വവ്വാലുകളുടെ ചിറകടിയോച്ചകളും കരച്ചിലുകളും കേൾക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്‌

ജനനത്തിൽ നിന്നു മരണത്തിലേക്കുള്ള ഒരു നീണ്ടയാത്ര അതിൽ കോർത്തിട്ട കുറെ കൊച്ചു കൊച്ചു യാത്രകൾ ജീവിതമെന്ന ഹാരം അങ്ങിനെയാണെന്നു അയാൾക്കു പലവട്ടം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്‌. ചില യാത്രകൾക്കും കണ്ടുമുട്ടലുകൾക്കും പൂർത്തികരണമില്ലാ, എപ്പോഴും എവിടെയോ ഒരു കുറവു തോന്നും. അതു നികത്താൻ പിന്നെ എത്ര ശ്രമിച്ചാലും കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ലാ, അപൂർണ്ണമായ യാത്രകൾ മനസ്സിനെ കുത്തിനോവിക്കാൻ തുടങ്ങുപ്പോൾ പിന്നെയും യാത്ര തുടരും. പക്ഷെ അപ്പോഴും....

ബോട്ടിന്റെ വേഗത കുറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, പുഴയുടെ അരികിൽ മണൽ നിറച്ചു വെച്ച ചാക്കു കെട്ടുകൾക്കരികിൽ ഒരു ചെറിയ കുലുക്കത്തോടെ അതു നിന്നു. ആളുകൾ ഇറങ്ങി തുടങ്ങുന്നു. ഈർപ്പവും ചൂടു തളംകെട്ടിനിൽക്കുന്ന മണൽ പരപ്പിലേക്കു ആയാൾ ഇറങ്ങി. പുഴയിൽ ആളുകൾ കുറവാണു, അരികിലേക്കു ഓടിയെത്തിയ ഓളങ്ങളിൽ കാൽ നനച്ച്‌ അയാൾ കബീർ വാഡിയിലേക്ക്‌ നടന്നു

ഒന്നിൽ നിന്നു വേറൊന്നിലേക്കായി പടർന്നു നിൽക്കുന്ന കുറ്റൻ അരയാൽ മരങ്ങൾ. നടുവിൽ കബീർ ദാസ്സിന്റെ മന്ദിരം, മുകളിൽ ചില്ലകളിൽ തൂങ്ങികിടക്കുന്ന ആയിരകണക്കിനു വവ്വാലുകൾ, അവയുടെ ചിറകടിയോച്ചകളും, കരച്ചിലുകളും. മരചില്ലകളിലും മന്ദിരത്തിന്റെ മുകളിലുമായി വസിക്കുന്ന വാനര കൂട്ടങ്ങൾ, പുഴയിൽ നിന്നും സുര്യകാന്തി പാടങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള തണുത്ത കാറ്റ്‌, മരചില്ലകളാൽ മറച്ച ആകാശം, എപ്പോഴും തങ്ങി നിൽക്കുന്ന ഇരുട്ടും, തണുപ്പും.

മുൻപിൽ കണ്ട വിൽപനകാരനിൽ നിന്നു കുറച്ചു പൂക്കളും, നാളികേരവും, മധുരവും വാങ്ങി നടക്കൽ വെച്ചു തൊഴുത്തു. പിന്നെ താഴേക്ക്‌ ഇറങ്ങി ഒരു ആൽമരത്തിനു താഴെ അതിന്റെ വേരിന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ ഇരുന്നു.

കബീർ വാഡി അയാൾക്ക്‌ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട സ്ഥലമാണു. നർമ്മദയുടെ ഓളങ്ങളിലേക്ക്‌ നോക്കി ഒരു പരിത്യാഗിയെ പോലെ.. ഈ ശാന്തതയിൽ ഇങ്ങിനെ....അയാൾക്ക്‌ പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്‌ ജീവിതത്തിന്റെ സുഖദമായ ഒഴുക്കിനു ഇങ്ങിനെ ചില യാത്രകൾ അത്യാവശ്യാമാണു

പല തവണ ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്‌...ഈ മരങ്ങൾക്കു താഴെ മറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വേരുകൾകിടയിൽ ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്‌.. തുടക്കം എവിടെ നിന്നെന്നറിയാതെ ഒന്നിൽ നിന്ന് ഒന്നിലേക്കു പടർന്നു നിൽക്കുന്ന ആൽമരങ്ങളെ ചൂണ്ടി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌.. ഇതുപോലെ ഇങ്ങിനെ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാതെ പടർന്ന് പന്തലിച്ച്‌...ഒന്നിൽ നിന്ന് ഒന്നിലേക്കായി..
കുടത്തിൽ വെള്ളവുമായി മുൻപിൽ ചെറിയ ഒരു പെൺകുട്ടി വന്നു നിന്നു. ആവശ്യമില്ലെക്കിലും അയാൾ ഒരു ഗ്ലാസ്സ്‌ വെള്ളം വാങ്ങികുടിച്ചും കയ്യിൽ വെച്ചു കൊടുത്ത നാണയങ്ങളുമായി അവൾ നടന്ന് അകന്നു

അകലെ പുഴക്കു കുറുകെയുള്ള പാലത്തിനു അപ്പുറത്തായ്‌ സൂര്യൻ മറയാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. താഴെ പുഴയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ട വള്ളങ്ങളിൽ ചിമ്മിനി വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു, ആളുകൾ തിരിച്ചു പോയ്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു, കബീർ വാഡി വിജനതയിലേക്കു ഇരുട്ടിലേക്കു മറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ആൽമരങ്ങളിൽ നിന്നു അതിഘോരമായ ചിറകടിയൊച്ചയോടെ വവ്വാലുകൾ കൂട്ടമായ്‌ പറന്നുയരാൻ തുടങ്ങി, ചുറ്റുമുള്ള സുര്യകാന്തി പാടങ്ങളിലും, പുഴക്കും മുകളിലുമായ്‌ അവ വട്ടമിട്ട്‌ പറന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

ആൽമരത്തിൽ ചേക്കേറിയ വവ്വാലുകൾ ഒന്നോഴിയാതെ പറന്നകന്നിരിക്കുന്നു.

അയാൾ ഇപ്പോൾ കബീർ വാഡിയിൽ ഏകനാണു

അയാൾ ഓർക്കുകയായിരുന്നു ഗുജറാത്തിനെ കുറിച്ച്‌.... യുറോപ്പിനെ കുറിച്ച്‌..... ദുബായിയെ കുറിച്ച്‌..... കട്ടുമുട്ടിയവരെ കുറിച്ച്‌... കടന്നു പോയവരെ കുറിച്ച്‌ .. ജീവിതമെന്ന വലിയ യാത്രയിൽ കോർത്തിട്ട കൊച്ചു കൊച്ചു യാത്രകളെ കുറിച്ച്‌..

മനസ്സിൽ ആഴങ്ങളിൽ എന്നു തെളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ട്‌ ഒരു തീർത്ഥാടനം. ദേശങ്ങളിൽ നിന്നു ദേശങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്ര.. ഒന്നിലു ഉറച്ചു നിൽക്കാത്ത ദേശാടനം. എന്താണു പലപ്പോഴും യാത്രയുടെ ലക്ഷ്യം.. എന്താണു അപൂർണ്ണതകൾ മാത്രം തിരിച്ചറിയുന്നത്‌.. എല്ലാ യാത്രകളും അപൂർണ്ണങ്ങളായി തോന്നുന്നത്‌ എന്തുകൊണ്ടാണു.. അയാൾക്ക്‌ ഒന്നിനു ഉത്തരങ്ങളില്ലായിരുന്നു അപൂർണ്ണമായ യാത്രകൾ മനസ്സിനെ നോവിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ...അയാൾ വീണ്ടും കബീർ വാഡിയെ തേടിയെത്തി.

അകലെ പുഴക്കു കുറുകെയുള്ള പാലത്തിലൂടെ ഒരു തീവണ്ടി കടന്നു പോകുന്നു...

അയാൾ സമയത്തെ കുറിച്ച്‌ ബോധവനായതേയില്ലാ

യാത്രകൾ അപൂർണ്ണങ്ങൾ ആക്കാൻ അയാൾക്കിനി ആവില്ലാ....മനസ്സിനെ നോവികാതെ പൂർണ്ണത നിറഞ്ഞ മനസ്സുമായി ഒരു തിരിച്ചു പോക്ക്‌ അയാൾ പ്രതീക്ഷികുന്നുമില്ലാ...

മുൻപിലൂടെ കടന്നു പോകുന്ന നർമ്മദാ നദിയുടെ ഓളങ്ങളിലേക്കു നോക്കി.. പൂർത്തികരിക്കപ്പെട്ട ഒരു നല്ല യാത്രയുടെ സ്വപനവും പേറി അയാൾ കബീർ വാഡിയിൽ പടർന്നു പന്തലിച്ച ആൽമരങ്ങൾക്കു താഴെ ഏകനായ്‌ ഇരുന്നു.

ആകാശത്ത്‌ കറുത്ത പൊട്ടുകളെ പോലെ അപ്പോൾ വവ്വാലുകൾ ചുറ്റി പറന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.

Saturday, February 21

കുഞ്ഞുണ്ണി മാഷ്‌ ഒരു ഓർമ്മകുറിപ്പ്‌



വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപു ഇരുനിലക്കോട്‌ സുബ്രമണ്യാസ്വമി ക്ഷേത്രത്തിലെ പൂയത്തിനു, കാവടികൾ ആടി തിമിർക്കുന്ന ഒരു മദ്ധ്യാഹനത്തിൽ, ഇളകിയാടുന്ന ജനസമുദ്രത്തിനു ഇടയിലൂടെ, മുട്ടോളം മാത്രമെത്തുന്ന ഒരു ഒറ്റമുണ്ടും, വളരെ നേരിയ ഒരു ജുബയും ധരിച്ചു കുഞ്ഞുണ്ണിമാഷു കടന്നു വന്നു. തിരക്കിനിടയിൽ ബുദ്ധിമുട്ടി വരുന്ന മാഷെ കണ്ട്‌ ഈയുള്ളവൻ അടുത്തുച്ചെന്നു ചോദിച്ചു.

"കുഞ്ഞുണ്ണി മാഷല്ലേ ? "

"ആ കുട്ട്യേ.... ഈ കയ്യോന്നു പിടിച്ചോളു."


ആ ത്രിക്കൈ ഏറ്റുപിടിച്ച്‌ പാണ്ടിമേളത്തെക്കാൾ മിടിക്കുന്ന ഹൃദയവുമായി തിരക്കിനിടയിലുടെ ക്ഷേത്രനട ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ഓരോ നടയിലും ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ മാഷു കൈകൂപ്പി നിന്നു തൊഴുതു. ദർശ്ശനം കഴിഞ്ഞ്‌ പുറത്തേക്കു വന്ന മാഷ്‌ പീന്നിട്‌ സ്വാമിക്ഷേത്രത്തിനു പിന്നിലുള്ള മലമുകളിലെ സന്യാസി ഗുഹകൾ ദർ ശിക്കണമെന്നു ആവശ്യപ്പെട്ടു. കുത്തനെയുള്ള മലമുകളിൽ കേറാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാവില്ലേന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ

" ഇപ്പോ തന്റെ ബലാ... ന്റെ ബലം" എന്നായിരുന്നു മറുപടി

മുകളിലേക്കുള്ള കയറ്റത്തിനിടക്കു മാഷെന്നോടു പേരും, സ്ഥലവും. പഠിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റിയും ഒക്കെ ചോദിച്ചു. മാഷടെ കവിതകളെ കുറിച്ചു. പാഠപുസ്തകത്തിൽ കവിഞ്ഞുള്ള കവിതയുടെയും കഥയുടെയും വായനയുടെ ലോകത്തിലേക്ക്‌ മാഷുടെ കവിതകളാണു എനിക്കു പ്രചോദനമായതെന്നുമൊക്കെ ഞാനു മാഷോടു പറഞ്ഞു. മാഷുടെ കുറച്ചു കവിതകളും ചൊല്ലി കേൾപ്പിച്ചു. വായന എപ്പോഴു പരന്നതായിരിക്കണം. പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്നു മാത്രമല്ലാ നമുക്കു പഠിക്കാനുള്ളത്‌. പ്രകൃതിയിൽ നിന്നും, ജന്തുക്കളിൽ നിന്നു ഒക്കെ മനുഷ്യനു പഠിക്കാനുണ്ട്‌. വായിക്കണം. വായിക്കുന്നവനെ വളർച്ചയുള്ളു. മാഷു ഉപദേശിച്ചും.

മലമുകളിലെ സന്യാസിഗുഹകളുടെ നടയിൽ കൈകുപ്പിനിന്ന് മാഷ്‌ തൊഴുതു. തളികയിൽ നിന്നു കുറച്ചു ഭസ്മമെടുത്തു നെറുകയിൽ തേച്ചു. കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന നാണയങ്ങൾ തളികയിലേക്കിട്ടു തിരിച്ചു നടന്നു. പിന്നെ കുന്നിന്റെ നെറുകയിൽ നിന്നു ചുറ്റുമുള്ള കണ്ണത്താ ദുരത്തോളമുള്ള പ്രകൃതിയിലേക്കു കണ്ണയച്ചു മാഷ്‌ കുറച്ചുനേരം നിന്നു.


താഴെ ആടിതിമിർക്കുന്ന പലവർണ്ണ കാവടികളിലേക്കും. കൊയ്തു കഴിഞ്ഞ പാടശേഖരങ്ങളിലേക്കും അവയെ മുറിച്ചു കടന്നു പോകുന്ന തീവണ്ടിയിലേക്കുമൊക്കെ മാഷു മാറിമാറി നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ എന്നോട്‌ ചോദിച്ചൂ.

" സ്ഥലപേരെന്താന്നാ പറഞ്ഞേ"

"വരവൂർ"


മാഷു കുറച്ചുനേരം മൗനമായി നിന്നു. പിന്നെ എന്റെ നേരെ കൈ നിട്ടി ഇറങ്ങാൻ സമയമായി എന്നർത്ഥത്തിൽ. ആ കൈ പിടിച്ചു ഞാൻ പതുക്കെ മലയിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാഷ്‌ പതുക്കെ ചോല്ലാൻ തുടങ്ങി.

" വരവൂരൊരുത്തനുണ്ടായിരുന്നു
ചെലവൂരൊരുത്തിയുണ്ടായിരുന്നു
വരവൂരൊരുത്തനും ചെലവൂരൊരുത്തിയും
കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ
വരവ്‌ എല്ലാം ചെലവായി മാറി"


ഈയുള്ളവനു കേൾക്കാൻ മാത്രമായി.


തിരിച്ചു താഴെയെത്തിയപ്പോൾ മാഷുടെ ഒരു ബന്ധുവും കാർ ഡ്രൈവറും മാഷെ കാത്തു നിന്നിരുന്നു. കാറിൽ കയറി പോവാൻ നേരത്തു മാഷ്‌ തോൾസഞ്ചിയിൽ നിന്നു കുറച്ചു കത്തുകൾ എടുത്തു തന്നു.
"മാത്യഭുമിയിലെ ബാലപംക്തിയിലേക്കു കുട്ടികൾ അയച്ചു തന്നവയിൽ നിന്നുള്ളതാണു. ചില തിരുത്തലുകളും മറുപടികളുമാണു. പോസ്റ്റു ചെയ്യാൻ സമയം കിട്ടിയില്ല മറക്കാതെ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യണം"

*******************

മാഷു കടന്നു പോയി... കുട്ടികളെയും വലിയവരെയും തനിച്ചാക്കി. ഭാവിയിൽ ഇനിയോരു കുഞ്ഞുണ്ണി മാഷുടെ അനുഗ്രഹവും ഉപദേശവും കിട്ടാൻ നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്കും കേരളത്തിനു ഭാഗ്യമുണ്ടാവുമോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ലാ.

"പൊക്കമില്ലായ്മയാണന്റെ പൊക്കം" എന്നു ചൊല്ലിത്തന്ന മാഷെ, അങ്ങ്‌ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഒരുപാട്‌ ഒരുപാട്‌ പൊക്കത്തിലാണു. ഇരുനിലക്കോട്‌ മാനമുട്ടെ ആടിതിമർക്കുന്ന നിലകാവടികളെക്കാൾ, മലമുകളിലുള്ള സന്യാസിഗുഹകളെക്കാൾ ഉയരത്തിലാണു ലാളിത്യം കൊണ്ടു ഭസ്മക്കുറിയിട്ട അങ്ങയുടെ രുപം നാളെന്റെ ഉണ്ണി ഇംഗ്ലിഷ്‌ മീഡിയം സ്ക്കുളിലെ നഴ്സറി ഗാനങ്ങൾ ആലപിക്കുന്നതിനുമുബ്‌ അങ്ങയുടെ കുഞ്ഞുകവിതകൾ കൊണ്ട്‌ ഹരിശ്രി കുറിക്കണമെന്നു ഈയുള്ളവൻ മനസ്സിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട്‌ നിറുത്തുന്നു.

മാഷെ മാഷെ കുഞ്ഞുണ്ണിമാഷെ
ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ എന്തിഷ്ടായ്‌
മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കഷ്ടായ്‌

" ഠായ്‌ ഠായ്‌ മിഠായ്‌
വായിലിട്ടപ്പോൾ ഇഷ്ടായ്‌
കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കഷ്ടായ്‌ " (കുഞ്ഞുണ്ണി മാഷ്‌)