Monday, October 13

രക്ഷസ്സിന്റെ തറ

തറവാട്ടുവളപ്പിൽ വടക്കേ അറ്റത്ത്‌, വെട്ടുകല്ലുകൾ ഇളകി, അതിരുകൾ തകർന്ന്, കരിയിലകളാൽ മൂടി, മൺപുറ്റുകൾ ഉയർന്ന്, ഉറുബും, ചെറുപ്രാണികളും നിറഞ്ഞ്‌, ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു മൺ തിട്ട്‌. അതിൽ പ്രത്യകിച്ച്‌ ഒരു രുപവുമില്ലാത്ത, പച്ചപ്പുപിടിച്ച ഒരു കരിക്കൽ പ്രതിമ. അതിനെ പകുതിയോളം മറച്ചു പടർന്നു നിൽക്കുന്ന ഒരു തെച്ചി മരം.

മുക്കാൽ ഭാഗത്തോളം ആഫ്രിക്കൻ പായൽ കവർന്നെടുത്ത, പകുതിമാത്രം തെളിഞ്ഞ വെള്ളമുള്ള അബലകുളത്തിൽ, ഒന്നു മുങ്ങി നിവർന്ന്. ശ്രീകോവിൽ ചിതലെടുത്തു തുടങ്ങിയ, കൽ വിളക്കിൽ ഒരു തിരി മാത്രം തെളിയാറുള്ള, തേവരുടെ അബലത്തിൽ തൊഴുത്‌. കുടവയറൻ നബൂതിരി എറിഞ്ഞു തന്ന പ്രസാദം നെറ്റിയിലും, തുളസിക്കതിർ ചെവിയിലും തിരുകി. വയൽ വരബിലൂടെ അവളുടെ കൈയും പിടിച്ച്‌ ഒരോട്ടം.

തോട്ടുവക്കിൽ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന കൈതോലകളുടെ ഇടയിലൂടെ, ബാക്കിയായ വെള്ളത്തിൽ ചെറുമൽസ്യങ്ങളെ കൊത്തിതിനുന്ന കൊറ്റികളെ പറത്തിവിട്ട്‌. തഴുതാമയും,തിരുതാളിയും,ആടലോടവും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന വേലിപടർപ്പിനിടയില്ലുടെ, അവളോടോപ്പം, രക്ഷസ്സിന്റെ തറയുടെ പിന്നിലെ തെച്ചിമരത്തിന്റെ താഴേക്ക്‌, ഉയർന്നു താഴുന്ന നെഞ്ചിടിപ്പോടെ, ഒരു മിന്നായം പോലെ..

അകലെ പടിഞ്ഞാറൻ കുന്നിന്റെ ചായ്‌വിൽ സുര്യൻ അപ്പോൾ പകുതി മറയാൻ തുടങ്ങുകയാവും. വിരിഞ്ഞു തുടങ്ങുന്ന രാത്രി പുഷ്പങ്ങളുടെ സുഗന്ധം അവിടെ നിറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിടുണ്ടാവും. ഇരുൾ വീണു തുടങ്ങുന്ന പറബിലും, തെച്ചി മരത്തിനു മുകളിലെ തൂക്കണാം കിളിയുടെ കൂട്ടിലേക്കും നോക്കി, അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ എത്തും. അപ്പോഴക്കും അവളുടെ കാൽപാദത്തിൽ നിന്നു പാദസ്വരങ്ങളെ തഴുകികൊണ്ട്ന്റെ കൈ മുട്ടോള്ളം മാത്രമുള്ള അവളുടെ പാവാട കടന്ന് മുകളിലേക്ക്‌ കയറുന്നുണ്ടാവും. ഈറൻ മാറാത്ത വിടർത്തിയിട്ട മുടിയിഴകളിൽ നിന്ന് അവളുടെ കണ്ണിലുടെ, കവിളിളുടെ, കഴുത്തിലുടെ, സഞ്ചരിച്ച്‌ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ മാറിടത്തിലെത്തിയുട്ടുണ്ടാവും. നന്നുത്ത പൊക്കിൾകൊടിയിൽ നിന്നു തുടങ്ങി നിമനോനതങ്ങൾ തേടി കൈകൾ അതിവേഗം ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ഒടുവിൽ വാടിയ ആബൽ പൂവുപോൽ നെഞ്ചിലെക്ക്ത്തുന്ന അവളെയും കൊണ്ട്‌ തെച്ചിമരത്തിനു താഴെയുള്ള കരിയിലകളിൽ അമരും.

മുകളിലെ കൂട്ടിൽ ശ്വാസം അടക്കി പിടിച്ച്‌ തൂക്കണാം കിളികൾ മോബൈയിൽ ക്യാമറ ഓൺ ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവും. റെക്കോർഡ്‌ ചെയ്തു ബ്ലു ടുത്തിലുടെ ഫയ്ല ട്രാൻസ്സ്ഫർ ചെയ്യാൻ.

കോടമഞ്ഞു വീഴാൻ തുടങ്ങുന്ന നാട്ടുവഴിയിലുടെ, കൈതോലകളുടെ സുഗന്ധം പരത്തുന്ന കാറ്റിൽ, എതിരെ വരുന്ന കാൽപെരുമാറ്റങ്ങളിൽ ഭയന്ന് പതുങ്ങി പതുങ്ങി. അവളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുചെന്നാക്കും. അകത്തേക്കു പേടിച്ചു പേടിച്ചു നടന്നു കയറി, കാലും മുഖവും കഴുകി, ഹോംവർക്കിനുള്ള പുസ്തക്കങ്ങളുമായി, ഉമറത്തു കത്തിച്ചു വെച്ച നിലവിളക്കിനു മുൻപിൽ, നാമം ജപിച്ചിരിക്കുന്ന മുത്തശ്ശിക്കു പിന്നിൽ, അവൾ എത്തുനതു വരെ ആ വീടിന്റെ പടിപ്പുരയിൽ തന്നെ പതുങ്ങി നിൽക്കും.

അപ്പോഴേക്കും കായ്ക്കറി കണ്ടം കടന്ന് മുത്തശ്ശന്റെ വിളി ഉയർന്നിട്ടുണ്ടാവും, കയ്യിൽ ഒരു നുള്ളു ഭസ്മവുമായി എന്റെ നെറ്റിയിൽ തൊടാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന മുത്ത്ശ്ശനെ ഭയന്ന് വീട്ടിലേക്കു അതിവേഗം പായും. കാൽമുട്ടിലും കൈമുട്ടിലും പൊടിഞ്ഞു വന്ന ചെറിയ മുറിവുകളിൽ മഞ്ഞ്‌ അപ്പോൾ നിറ്റലുകളുണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും.

Saturday, October 4

നോട്ടം


വെളുത്ത കണ്ണിൽ നിന്നു
കുറെ കറുത്ത നോട്ടങ്ങൾ
കണ്ണിൽ കൊള്ളാതെ
ഇന്ന് ന്റെ കരളിൽ കൊണ്ടു.

ഇപ്പോൾ

കുറെ മാഞ്ഞു പോയ നിലാവും
കുറെ മാഞ്ഞു പോയ കിനാവും
കുറെ നേർന്നുപോയ പുഴയും
കുറെയേറെ മണൽപരപ്പും
വിളറിവെളുത്ത ആകാശവും
ഒരു ഏക താരവും
പിന്നെ ഈ ഞാനും
മാത്രം

Wednesday, October 1

നീ എന്നെക്കൂടി


പിരിയുന്ന നേരത്ത്‌
നിറയുമീ കണ്ണിൽ നിന്നു
അടരുന്ന സ്‌ നേഹം
നിലവിട്ടു പോകരുതു
നീ എന്നെക്കൂടി തളർത്തരുത്‌


ആശ്വാസമേകാനായി
നെഞ്ചോടു ചേർക്കുപ്പോൾ
അകന്നു മാറാതെ
അമർന്നു പോവരുതു
നീ എന്നെക്കൂടി തളർത്തരുത്‌


കാണാൻ കൊതിച്ചു
കണ്ണുകൾ പരതുപ്പോൾ
കനവിലെങ്കിലും
കാണാമറയത്താവരുതു
നീ എന്നെക്കൂടി തളർത്തരുത്‌


വിട പറഞ്ഞൊരാ വഴിയിൽനിന്നു
വിട പറഞ്ഞൊരാ നിമിഷത്തിൽനിന്നു
വിങ്ങുന്നോരു ഹൃദ്ദുമായി നീ എന്നോടോപ്പം
ഈ പ്രാവാസക്കാലം താണ്ടരുതു
നീ എന്നെക്കൂടി തളർത്തരുത്‌