Tuesday, September 9

കർത്തവ്യം


കാലം. മുറിച്ചുമാറ്റിയ പൊക്കിൾ കൊടി
മുലപ്പാലും വാൽസല്യവും ഊട്ടി
പിന്നെയും തീർത്തു നീ ഒരായിരം
ബന്ധനചരടുകളാൽ മാതൃത്ത്യം

കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയത്ത്‌ നീ
എനിക്കൊരു നനയാത്ത ചിറക്‌
മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പത്ത്‌ എനിക്കു
തീ കായ്യാൻ നിന്റെ നെഞ്ചിന്റെ നെരിപ്പോട്‌

അന്തിക്ക്‌ കഞ്ഞിയിൽനിന്നു ഊറ്റിയ വറ്റ്‌ എനിക്ക്‌
വെള്ളം മാത്രം നിനക്ക്‌ നിന്റെ വരണ്ട ഞരബുകളിലെ
സ്നേഹം നിലക്കാതിരിക്കാൻ

ഓണവും വിഷുസംക്രാന്തിയും ഞാൻ മാത്രമറിഞ്ഞു
നിനക്കെന്റെ സന്തോഷമായിരുന്നു എല്ലാം

ഒടുവിൽ. . . .

മകന്റെ കൈക്കു കഞ്ഞിക്കു കരുത്തായി
എന്നു നീ കനവു കണ്ടതിന്റെ പിറ്റേന്ന്

ഒരു വിലകുറഞ്ഞ പ്രേമത്തിന്റെ
കിട്ടാ കടത്തിനു ഇരയായി

തൊടിയിലെ കന്നിപൂത്ത തൈമാവിന്റെ
കൊബിൽ ഞാൻ തൂങ്ങിയാടി
നിനക്കു ജീവിത കനിയായി

* * *

മക്കളും മാമ്പൂവും ഒരുപോലെയാണു
വെറുമൊരു കാറ്റിൽ ചിലപ്പോൾ കൊഴിഞ്ഞുപോവും
മോഹിച്ചുപോയ നീ എത്ര വിഡ്ഡി


(അന്ന് വരവൂർ ഹൈ സ്കുളിന്റെ എട്ടാം ക്ലാസ്സ്‌ മുറികളുടെ നിരയിലൊന്നിൽ പതിനേഴു വയസ്സു മാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു ആൺകുട്ടി തൂങ്ങിമരിച്ചും. സ്കുൾ ഗ്രൗണ്ടിൽ കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഞങ്ങളോട്‌ കിഴക്കുട്ടുകാരുടെ പറമ്പിനു മുളവേലി കെട്ടുന്ന പണിക്കാരാ പറഞ്ഞത്‌ വെക്കേഷനുപൂട്ടിയ സ്കുളിന്റുള്ളിൽ പോലിസുക്കാരത്തിയുട്ടുണ്ടെന്ന് ചെന്നു നോക്കുപ്പോൾ സ്കുൾ മുറിയിലെ കഴുക്കോലിലൊന്നിൽ തുങ്ങിനിൽക്കുന്നു ....

അവിടെയെത്തി നെഞ്ചുപൊട്ടി കരഞ്ഞ അസ്ഥിമാത്രമായ ഒരു രൂപം അവർ പറഞ്ഞു കരഞ്ഞ ചില വാക്കുകൾ " കിട്ടുന്ന കഞ്ഞിയിൽ നിന്നു വറ്റ്‌ ഊറ്റിയെടുത്തു വളർത്തിയതാ വയസ്സാക്കാലത്തു ഒരു തണലാവുലോന്നു കരുതി ഇനി എനിക്കു ആരാ... ന്റെ... ഇശ്വരാ "

തിരിച്ചു ഗ്രൗണ്ടിലെത്തി കളിതുടരാവാനാതെ ഇരുന്ന ഞങ്ങളൊക്കെ ഒരുപോലെ ചിന്തിച്ചു " അനാഥമായ ആ അമ്മയോടുള്ള മകന്റെ കർത്തവ്യത്തെ കുറിച്ചു " )

2 comments:

നരിക്കുന്നൻ said...

ഈ വരികളും ഓർമ്മകളും മനസ്സിലൊരു വേദനയാകുന്നു.

വരവൂരാൻ said...

നരി, സന്തോഷമുണ്ട്‌ അഭിപ്രായവുമായി ഇവിടെ ആദ്യമെത്തിയതിന്നു